RELATO GAÑADOR DO CONCURSO REBULDAR

OS NOVOS CARA O PASADO

Era outra vez primavera, florecen as novas margaridas, a nova maceira dá as súas mazás dunha cor carmesí; aqueles ovos do niño do ano pasado xa pían pola mañá.

A min sempre me gustou a primavera, mais todo isto só o sei polo que din os libros. Para min a primavera é poder saír á rúa, co meu monopatín. O sol non o podo ver, porque os edificios da cidade tapan aqueles fermosos raios. As árbores froiteiras, só as hai no parque, e non máis que dúas ou tres. Mais para min non é divertido vivir na cidade. A miña é A Coruña, é moi fermosa, pero moi aburrida, sobre todo no inverno.

Despois de todo isto, voume presentar:

Eu son Xesús, un rapaz de sete anos, despois de nacer. Son moi atrevido e curioso, gústame a comida de miña nai e os doces da avoa.

Onte recibín unha marabillosa noticia para min, dentro de dous días irei á casa dos meus avós! Nunca fun alí, mais quería ir, e iso vaise cumprir.

Chegado o día, chegamos á casa dos avós. É unha vivenda moi fermosa con grandes xardíns. Sitúase nunha vella aldea de Pontevedra.

Meus avós recibíronme con moita alegría. A avoa encheume de bicos, de seguido fun lavar a cara.

Preparounos un xantar moi completiño e caseiro: empanada, liscos, cacheira, lacón con grelos, caldo, queixo fresco, marmelo caseiro... ata un pouco de polbo!

Ao rematar fun xogar aos videoxogos coa máquina. Ao verme a avoa, preguntoume que era aquilo. Eu, con toda normalidade, respondinlle:

- É unha maquiniña de videoxogos.

E ela empezoume “co conto”.

Eu, de pequena, daquela non había bonecas, nin vestidiños para elas, nin “comidiñas”, nin nada do que hai agora. Eu facía con mazarocas de millo, facía como unha bonequiña; e cun vello trapo facíalle un pequeno vestidiño. Despois cosíalle un botonciño no medio, quedábame unha fermosa boneca. Con aquilo pasaba eu o tempo.

O teu avó xogaba ao trompo, feito por seu pai. Polas tardes, á beira da noitiña, xogaba ás pillas cos seus compañeiros. Tamén pasaba o tempo coas canicas, de distintas cores. Acostumaba acocharse e xogar ás esconditas. Daquela pasabámolo moi ben con pouca cousa.

- Avoa, gustaríame xogar coma vós, seguro que o pasaba mellor ca con esta maquiniña.



Tamara Rodríguez Vila

S1B

EL VIAJE

Han pasado ochenta y cuatro años y aún puedo percibir el olor a nuevo y a espectacular. Puedo recordar de mi lejano viaje, siempre presente el recuerdo, los años que no han pasado sin dejar huella, y sin duda alguna, “el avión”.
Era la vez primera que tenía el honor de admirar uno de cerca. Viajaba en mi antiguo vehículo, minutos antes de subir en el primer avión que jamás había imaginado que pudiese volar.
Podía percibir en mis rugosas manos el temblor que me producían los nervios; “un paso más y ya estoy dentro”, esto era lo único que pensaba, antes de dar el último paso y adentrarme en lo desconocido.
El viaje transcurrió sin más complicación, pero en ningún momento pensé que aquel viaje cambiaría por completo mi vida.
Acabábamos de aterrizar en la ciudad de la libertad; en la antigua y primorosa “Nueva York”. Ya estaba caminando cuando vislumbré a lo lejos la gran Estatua de la Libertad, cuyo lugar dejaría su importancia en mi vida. Pues a decir verdad allí encontré una mujer hermosa, la mujer de mis sueños. Sin más dilación en mi comportamiento me acerqué y no tardamos en entablar una larga conversación. Tiempo después cogidos de la mano paseamos por todas aquellas calles y barrios de la gran ciudad visitando así sus grandezas y maravillas. Para mí no hay estatua en nuestro planeta como la estatua de estatuas, la grandiosa y legendaria Estatua de la Libertad.
Así, hoy, me ha parecido bien escribir mi más largo viaje que cumple este mismo día ochenta y cuatro años. Viaje que nunca acabó y que nunca acabará, desde luego siempre que podáis, id a Nueva York.

Manuel Vázquez Mourazos 2ºC

As nosas "cousas"

É inxusto!

Onte encontreime con el. Estaba no mesmo sitio de sempre. Fun onda el e escupinlle na cara. Dábame noxo despois do que me fixo. Coñecino polos seus ollos de odio; desgraciome a vida. Non lle contei a ninguén; dáme vergoña. Con só quince anos ter esa experiencia é moi forte. Esa violación matoume por dentro. EVA 1º C.

As nosas "cousas" 1ºC

Ela chamábase María e el Manuel. Ela era unha rapaza boa, fermosa, bondadosa..... pero el era un home alcohólico, cruel, infame.... e un maltratador!!! Non deixaba saír a María da casa. Cada noite chegaba borracho, pegáballe e abusaba dela. María non se atrevía a denuncialo. Talvez fose medo; medo a que lle batera máis. Pero chegou o día, o día no que se encheu de valentía e denunciouno.
Agora el está no cárcere e ela é unha muller nova, feliz, máis forte e que non ten medo. Iso si, ten feridas que nuncan curarán. ESTEBAN 1º C

"Cousas" por 1ºESO C

Si. As nosas "cousas" . Estes son os nosos relatos ao estilo Castelao. As "cousas" deste escritor son relatos moi breves e concentrados; son contos cheos de sentimento, de crítica, de intesidade tráxica... Agora é o momento de imaxinarnos que somos uns/unhas Castelao en pleno século XXI. Puxémonos a escribir unha cousa. Aquí tes unha achega.

Agora é ao revés

Chamábase Kashka e a súa familia nunca auga da boa probara. Era o día, o día 17 e xa pasaran tres anos; tres anos recolectando cartos para conseguir un billete para un calluco que talvez podía romper. Xa montara, non había volta atrás pero sabía que o facía por unha vida mellor.

Alí non había ningún sorriso. Todo era medo; medo por algo que aínda non ocorrera. Na metade do camiño xa non quedaba comida e xa morreran tres; só quedaban trinta.

Chegamos por fin. Chegamos mais Kashka sabía que isto só era o principio, o principio de algo moi duro como enfrotarse ao racismo, a doce horas de traballo cobrando moi pouco. Pero sabe que sairá adiante; ela é forte. Nós sabemos moito disto, verdade? ADRIÁN 1º C